زمینی که می خواد آسمونی باشه!!!!

...

memol8 — Wed, 12 Mar 2008 12:31:18 GMT

یا من فی حکمته لطیف!

خدایا ! آگر هر که را تو از انسانی می ستانی ، خود جایش نمی نشستی ، چه سخت بود این بریدنها و از دست دادنها و اکنون چه حلاوت غریبی دارد، این رفتن ها و جایگزین شدنها !! ۱

سلام!

اول بگم که من " زائر دلتنگ " نیستم !!

دوستشم!

امروز وقتی که بر حسب عادت بعد از وب خودم ، اومدم اینجا ، یه حس بد داشتم !

سکوت اینجا یهویی اذیتم کرد!

و از اونجایی که این آخر سالی ، فضای واقعیمون هم پر از سکوت شده ، گفتم اینجا رو آپ کنم و از این سوت و کوری درش بیارم ، شاید فرجی شد!

این روزا همه توی سکوت بهت انگیز نشستیم تا 86 با تمام خاطراتش ، کوله بارش رو برداره و بره !

انگار یه جورایی ازش دل خوشی نداریمو داریم بیرونش می کنیم !

همین دیشب بود که داشتم به صاحب اینجا می گفتم : کاش این هفت هشت روزه هم زود بره !

و اون گفت : کاش کلا هشتادو شش به جز سفر مکه امون نابود می شد.

و ناخودآگاه این بیت به ذهنم رسید :

ما خیر ندیده ایم از سال قدیم

این سال جدید نیز تحویل شما

اما دیدم زیادی ناشکریه !

خیلی اتفاقاتی که ما ازشون خسته و دلزده ایم یا پشیمون و نادم ، اغلب تجربه ای هستند که ازشون استفاده نمی کنیم و چون دائم مشغول سرزنش و غر زدن هستیم از باب این اتفاقها ، یاد نمی گیریم که دفعه ی بعد که جریانهای مشابه این رخ داد چی کار کنیم ، یادمون میره این دفعه تجربه است اما اگر یک بار دیگه تکرار بشه ، حماقته !

شمارش معکوسمون واسه سفر مشهد شروع شده ، یعنی یک ماهی هست که شروع شده ،

نمی دونم اگر امام رضا (ع) رو نداشتیم ، چه می کردیم ! ۲

آقا جان ، یه گوشه ی دنج حرمت رو به همه دنیا نمی دم !

ممنون که این روزا این قدر می شکنیم ، تا شاید یه ذره ، فقط یه ذره ، دلم خونه ی عشقت بشه !

--------

۱ ) این قدر حلوا، حلوا می گیم تا دهنمون شیرین بشه !

۲) در حریم آقا ، دعاگو هستیم !

من با نخستین نگاه تو آغاز شدم...

memol8 — Mon, 25 Feb 2008 11:31:17 GMT

هرگز کسي اين گونه فجيع به کشتن خود برنخواست که من به زندگي نشسته ام....

...اومدم از تمام دوستای خوبم خداحافظی کنم و حلالیت بطلبم. شاید دوباره یه روزی شروع کنم. الان انگیزه ای برای ادامه دادن ندارم!!!!

فعلا...

یه ستاره مونده تا روز

memol8 — Sun, 10 Feb 2008 21:56:18 GMT

يه عطش مونده به دريا
يه قدم، مونده به رويا
يه نفس، مونده به آغاز
يه غزل، مونده به پرواز
يه ترانه مونده تا يار
يه طنين، مونده به آوار
يه ستاره مونده تا روز
يه سفر، مونده به ديروز...

بگو تا لحظه ي ديدار
چندتا لب ريختگي مونده
چندتا بغضِ تلخ نشکن
چندتا آوازِ نخونده ...

با تو تا تو مي رسم من
بي حساب سردِ پيرهن
ميگذرم از اين گذرگاه
واسه پيدا کردنِ ماه

واسه کشفِ آخرين زخم
تا پُل معلّق اخم
سر ميرم تا لبِ بارون
تا شبِ گريه ي مجنون.....

خیلی هم دلتان بخواهد. خیلی هم مگر چش است؟ بهتر از این است که اینجا را خاک بردارد. عنکبوت از بالا ویژ بخورد تا پایین.
در ضمن خیلی هم سخت است . اینکه یکی هی بگوید شیطنک کن و تو آنقدر مرض نباشی که به حرفش گوش بدهی.
این وقت شبی ، همین !

عصر جديد

memol8 — Fri, 28 Dec 2007 11:52:18 GMT

ما

در عصر احتمال به سر مي بريم

در عصر شك و شايد

در عصر پيش بيني وضع هوا

از هر طرف كه باد بيايد

در عصر قاطعيت ترديد

عصر جديد

عصري كه هيچ اصلي

جزء اصل احتمال، يقيني نيست

اما من

بي نام تو

حتي

يك لحظه احتمال ندارم

چشمان تو

عين اليقين من

قطعيت نگاه تو

دين من است

من از تو ناگزيرم

من

بي نام ناگزير تو مي ميرم

یا رب بیت الله الحرام...

memol8 — Thu, 20 Dec 2007 04:42:18 GMT

بالاخره بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم تصمیممو گرفتم...

بازم دارم می رم، بازم گنبد خضرا رو می بینم، بازم آرامش مسجد الحرام رو تجربه می کنم، بازم عطر روضه النبی رو استشمام می کنم، بازم ...

نمی دونم چرا باز خواست که برم من که تو این یک سال هیچی از محبتاشو جبران نکردم، من که خرابش کردم، من که از دستش دادم، من که...

پس چرا؟؟ چرا بازم...؟؟؟

هم شادم و هم غمگین.

خدایا مسجد شجره... بازم یکی داره منو می بره همون کسی که لحظه لحظه زندگیم سیراب از محبت خودش کرده.

از حالا غصه برگشت داره دیونم می کنه ...

یادم می یاد یه روز داشتم طواف می کردم ، داشتم دعا می کردم دیدم دارم می گم " اللهم الرزقنا حج بیتک الحرام " به خودم اومدم داشتم طواف می کردم و طواف می خواستم. حالا معنی اون دعا رو می فهمم....

امروز عرفه است خیلی دعام کنید...

دلم هواي خدا كرده....

memol8 — Tue, 11 Dec 2007 02:39:18 GMT

فكر كن از اين ديوارها خسته شده باشي، از اين كه مدام سرت مي خورد به اين محدوده هاي تنگ خودت.

فكر كن دلت هواي آزادي كرده باشد، نه آن آزادي كه فقط مجسمه اي است و به درد سخنراني و شعار بيانيه مي خورد يك جور آزادي بي حد و حصر.

فكر كن دلت از رنگ ها گرفته باشد، از رياها، چهره هاي پشت رنگ ها، دلت بي رنگي بخواهد، فضاي شفاف يا بي رنگ.

فكر كن يك حال غير منطقي بهت دست داده باشد كه هر استدلالي حوصله ات را سر ببرد. دلت بخواهد مثل بچه هاپات رو بزني زمين و داد بزني كه من اين را مي خواهم و منظورت از اين خدايي باشد كه همين نزديكي است يك دفعه ميانه ات با خداي دورِ استدلاليون بهم خورده باشد يك جور حوصله ات از اين حرفها سر رفته باشد. دلت بخواهد لمسش كني.

دلت هواي خدايي را كرده باشدكه مي شود سر گذاست روي شانه اش و غربت سال هاي هبوط را گريست. خدايي كه بغل باز مي كند تا در آغوشت بگيرد حتي صدايت مي كند " و سارعوا الي مغفره من ربكم..."

خدايي كه مي شود دورش چرخيد و بهش گفت " الهي دورت بگردم" بابا زور كه نيست!! من الان يه جوري ام دلم نمي خواهد خدايم پشت سلسله علت ها و معلول ها ته يك رشته دور و دراز ايستاده باشد مي خواهم همين كنارم باشد.....

دلم هواي يك خانه ساده مكعبي رو كرده. سر گذاشت روي شانه هاي سنگي آن خانه و گريست و حس كرد كه صاحب خانه نزديك است. مي شود پرده خانه را گرفت، جوري كه انگار دامنش را گرفته اي.

حتي حسرتش هم شيرين است.

امشب اول ذي الحجه است دعا يادتون نره كه خيلي دلتنگم.

اين روز ها هواي چشم من باراني است و طوفان دلم غوغايي....

چه جوری از تو بگذرم...

memol8 — Thu, 15 Nov 2007 05:20:18 GMT

شده این قدر دلت بگیره که نفس کشیدن هم واست سخت بشه؟

شده این قدر از دست خودت خسته بشی که دلت بخواد تمام سال های عمرت رو فریاد بکشی؟

شده دلت یه گوشه دنج بخواد و یه دامن واسه اشک ریختن؟

شده دلت با دیدن پلاک مشهد یه ماشین بگیره و آسمون چشمات رو بارونی کنه؟

اون وقتایی که دلت می خواد تنهایی هات رو ببری و به یه ضریح ببندی!

اون وقتایی که دستات پرپر میزه واسه گره شدن توی پنجره فولاد!

اون وقتایی که چشمات روی دیدن گنبد طلایی رو نداره!

اون وقتایی که روی لبت ذکر رضا، رضا می شینه!

شده دلت بخواد فریاد بکشی:آقای مهربون!

دلم خلوت اتوبوس و غربت کویر و می خواد ! دلم صفای دارالولایه و نوای نقاره خونه رو می خواد!

دلم واسه اشکا، نماز شبا تنگ شده! آقا دلم می خواد ساعت ها بشینم و زائرای سبزت رو تماشا کنم، دلم واسه اون دستای سبزت که گره آرزوهام رو باز می کنه له له می زنه!

دلم واسه نوای عاشقانه یا مقلب القلوب سال تحویل، رو به روی گنبد، زیر بارون رحمتی که از چشمام می باره تنگ شده!

دلم واسه زمزمه مهر امین ا.. ثانیه ها رو می شماره!

امام رضای ناز، دارم میام...!! باورم نمیشه منم زائر چشمای مهربون و دستای گرمت شدم، دلم رو از همه دنیا بازیها بریدم، می خوام ببندمش به بال کبوترات تا همیشه آسمونی باشه و زمینی نشه!

چقدر این لحظه ها بوی وصال می دهند!

اما یه ترسی گوشه دلم لونه کرده! ترس از تموم شدن، که برگردم و دستام خالی باشه، دلم شور می زنه!!

کجا برم که عطر تو نپیچه توی لحظه هام

قصمو از کجا بگم که پا نگیری تو صدام

چه جوری از تو بگذرم تویی که معنی منی...

کاروان لندن

memol8 — Mon, 05 Nov 2007 07:17:18 GMT

مدت زیادی بود که به فکر شروع مطالعه منسجم بودم . تا این که فرصتی پیش اومد و با

دوستم به یک نمایشگاه کتاب رفتیم . یکی از کتابهایی که خریدم ، کتاب " می شکنم در شکن زلف یار"

بود ، نوشته زیر از این کتاب انتخاب شده !!

در ضمن معرفی این تاپیک توسط یکی از دوستان هم ، تاثیری خوبی در عملی کردن این تصمیم داشت . به اینجا

هم سر بزنید .

در عرض دو روز ، سه تا کتاب خوب خوندم .

کاروان لندن

این یکی کت و شلوار مشکی پوشیده ، شال عزا به گردن انداخته ، دیگ هم می زند ....آن یکی لباس مجلسی پوشیده ، روسری سیاهی به سر افکنده ، برنج آبکش می کند ...

اینجا رسم است که مردم با لباس پلو خوری ، پای دیگ و اجاق حاضر شوند؟

مهمان بود ، اما نتوانست تعجب خویش را از دیدن این صحنه پنهان کند، تازه از ایران رسیده بود و رسم

و رسوم اینجا ، انگلستان ، که روزی بریتانیای کبیرش می گفتند را نمی دانست .

هنگامی بر تعجبش افزوده شد که فهمید این دو ، زن و شوهرند!

هر دو پزشک ، مرد متخصص قلب و عروق ، زن فوق تخصص زنان و زایمان !

....و این گونه خالص و بی ریا در مجلس حسینی عرق می ریزند و کار می کنند .

او خیال می کرد امام حسین (ع) و تاسوعا و عاشورا و دیگ و اسپند و علم و کتل ، مخصوص ایرانیان

است، اما حالا می دید ، نه !!

چند روزی که گذشت ، چیزهای تازه تری فهمید .

حکایتی داشتند این زن و مرد . فهمید هر دو اصالتا اهل لندن هستند ، هر دو مسیحی بوده اند ، مرد

زودتر از زن اسلام را پذیرفته ، و او همسر خویش را مسلمان کرده است .

خب ... آمده اند به جمع ما ، خوش آمدند ! این همه ارادت و شور و ایمان از کجاست ؟!!

روزی مجالی یافت ، روزی که قدری کارها سبک تر شده بود ، خانم دکتر گوشه ای نشسته بود به فکر،

موقعیت را مناسب یافت ، رفت و رمز این عشق را پرسید .

تازه مسلمان مملکت کفر و این همه شور و اشتیاق ؟

باور کنم که همه چیز عادی است ؟

ـ نه، باور نکن ؟ وضعیت من کاملا ( اسپیشال ) است. من وقتی مسلمان شدم ، همه چیز این دین را

پذیرفتم ، بخصوص این که به شوهرم خیلی اطمینان داشتم و می دانستم بی جهت به دین دیگری روی نمی آورد .

اما هر چه کردم ، نتوانستم دلم را مجاب کنم که بپذیرد ، واپسین منجی این دین ، صدها سال عمر کند

و سرانجام در هیئت جوانی زیبا که هیچ اثری از کهولت و پیری ندارد ظهور کند ...

بلاخره ما پزشک هستیم و دستمان در کار است . نه؟

ـ گفت : چرا!

ـ دل را هم که نمی شود به پذیرش چیزی وادار کرد .نه؟

ـ درست است .

تا ایام حج رسید و ما هم رهسپار شدیم . شاید شما حج را به اندازه ما قدر ندانید . فکر کن تازه مسلمانی بخواهد با شکوه ترین مظاهر این دین را به تماشا بنشیند .

چقدر زیباست !!

وقتی اولین بار خانه کعبه را دیدم ،چنان زیر و رو شدم که در سراسر عمرم سابقه نداشت ، تمام

وجودم می لرزید ، اختیار اشکم دست خودم نبود . می گریستم و می گریستم ....!!

اشک هایش را پاک می کند ؛ تا روز عرفه شد و رفتیم صحرای عرفات .

گویا قیامت برپا شده و مردم در صحرای محشر پراکنده شده بودند .

رفتم آبی به سرو صورت خود بزنم و نفسی تازه کنم که کاروانم را گم کردم . هرم گرما چون تازیانه ای

بر بدنم فرود می آمد و تاب آن همه گرما را نداشتم .

هر چه بیشتر جستجو می کردم ، کمتر می یافتم . با جمعیت از این سو به آن سو می رفتم .

همچون قطره ای که در بیابانی برهوت دریا را می جوید .

کسی زبانم را نمی فهمید . از دور چادرهایی می دیدم شبیه به چادرهای کاروان لندن!

با سرعت پیش می رفتم ، نزدیک که می شدم می دیدم نه ، اشتباه کرده ام .

ساعتها به این در و آن در می زدم . گرسنگی و تشنگی رنجم می داد . چنین وضعیتی اراده و اختیار را

هم از من سلب کرده بود ، واقعا نمی دانستم چه کنم .

نمی دانم این کار اشک بود یا آن فریاد عمیق ژرفای دل ...!

که دیدم جوانی خوش سیما ، به سویم می آید ، اشتباه نمی کردم ، او جمعیت را کنار می زد و به

سوی من می آمد .

چهره اش چنان جذاب و دلبرا بود که تمام غمم را فراموش کردم .

وقتی به من رسید با جملاتی شمرده و لهجه فصیح انگلیسی شروع کرد با من سخن گفتن .

از آنچه بر من گذشته بود با او گفتم .

گفت : بیا ، من قافله ات را به تو نشان میدهم .

قدری که پیش رفتیم ، تابلوی کاروان لندن ، مرا در جای خود میخکوب کرد .

خدایا چه می بینم ، چشمهایم را مالیدم ...

اشتباه نمی کردم این کاروان من بود. با تمام وجود از او قدردانی کردم .

وقت خداحافظی رسید . او مکثی کرد و گفت : سلام شوهرت را برسان ، بی اختیار گفتم:بگویم چه کسی سلام رساند.

گفت : آن واپسین منجی که تو در راز و رمز عمر بلند او مانده ای !!

من همانم که تو سرگشته کوی اویی !!

پلکی به هم نزده بودم که او رفت و من هرچه جستجو کردم دیگر نیافتمش

از آن سال ایام عاشورا ، روز عرفه ، نیمه شعبان و یا هر روز و ساعت دیگری که رنگ و بوی او را بدهد

من و همسرم پروانه وار گرد این شمع چراغ می گردیم .

آیا او با دیگر می آید ؟!!

عشق...

memol8 — Fri, 26 Oct 2007 08:34:18 GMT

توان گفتن آن راز جاوداني نيست!

تصوري هم از آن باغ ارغواني نيست!

پر از هراس و اميدم كه هيچ حادثه اي

شبيه آمدن عشق ناگهاني نيست

زدست عشق به چزء خير بر نمي آيد

و گرنه پاسخ دشنام، مهرباني نيست!

درخت ها به من آموختند، فاصله اي

ميان عشق زميني و آسماني نيست

به روي آينه پر غبار من بنويس:

بدون عشق جهان جاي زندگاني نيست

به خاطر عشق

memol8 — Fri, 12 Oct 2007 10:14:18 GMT

عيد سعيد فطر رو تبريك ميگم

ديدين هر كسي بين شهدا يكي رو بيشتر از همه دوست داره و نسبت بهش احساس نزديكي ميكنه. وقتايي كه دلش مي گيره باهاش درد دل ميكنه و.....

من اين احساس و نسبت به شهيد چمران دارم به حد پرستش دوسش دارم و خيلي وقتا دلم براش تنگ ميشه. امروز از اون روزا بود. رفتم سراغ كتاب خدا بود و ديگر هيچ نبود، اين چند خط پشت كتاب

نوشته شده بود كه قسمتي از وصيت نامه شهيد چمران به امام موسي صدر...

عشق هدف حيات و محرك زندگي من است. و زيباتر از عشق چيزي نديده ام و بالاتر از عشق چيز

نخواستم ام.

عشق است كه روح مرا به تموج وا مي دارد، قلب مرا به جوش مي آورد، استعدادهاي نهفته مرا ظاهر مي كند، مرا از خودخواهي و خودبيني مي راند. دنياي ديگري را حس مي كنم. در عالم وجود محو مي شوم. احساس لطيف و قلبي حساس و ديده اي زيبابين پيدا مي كنم.

لرزش يك برگ، نور يك ستاره دور، موريانه كوچك، نسيم ملايم سحر، موج دريا، غروب آفتاب همه احساس و روح مرا مي ربايند و از اين عالم مرا به دنياي ديگري مي برند....

اينها همه و همه از تجليلت عشق است...

به خاطر عشق است كه فداكاري ميكنم.

به خاطر عشق است كه به دنيا به بي اعتنايي مي نگرم و ابعاد ديگري را مي يابم.

به خاطر عشق است كه دنيا را زيبا مي بينم و زيبايي را مي پرستم.

به خاطر عشق است كه خدا را حس مي كنم و او را مي پرستم و حيات و هستي خود را تقديمش مي كنم....

و من به خاطر عشق است كه ....